BolsoACMDin

De Braziliaanse politici laten werkelijk niets ongemoeid om aan de macht te komen en vooral, om er te blijven. Dit werd nog maar eens duidelijk gemaakt door journalist Tulio Kruse (Veja). Hij zegt erbij dat de overheid veel eist van hun onderdanen, maar bitter weinig teruggeeft in ruil. En als ze dat toch doen, maken ze foute keuzes. Als voorbeeld haalt hij het belabberd beheer aan van het geld van de belastingbetalers, en de publieke financiering van de verkiezingscampagnes. Onverschillig voor de echte problemen van João Modaal keurden de parlementairen een bedrag goed van R$ 4,9 miljard voor het kiesfonds, geld dat door de partijen mag gebruikt worden om de kiescampagnes te financieren.

De maatregel waartegen president Bolsonaro, op een zeldzaam moment van helderheid, zijn veto stelde, is al geldig vanaf dit jaar. Om een idee te krijgen van het “zelfvertrouwen” van de dames en heren in het parlement: de som van 4,9 miljard benadert het drievoud van de vorige verkiezingen in 2018, toen het om R$ 1,7 miljard ging.

Er bestaat ook geen enkele mathematische uitleg voor de hebzucht van de politici. De inkomsten van het land stegen met 37% tussen 2018 en 2022, iets meer dan tien punten meer dan de inflatie (die schommelt rond 25%). En er zijn andere beschamende vergelijkingen.Het goedgekeurde bedrag is hoger dan het bedrag wat besteedt wordt aan de aankoop van vaccins (3,9 miljard), een noodzakelijke en dringende aankoop. En er is meer.

Het partijfonds, geld dat jaarlijks toegekend wordt aan de, momenteel 33 partijen van het land om hun routine uitgaves te bekostigen, werd met 17% verhoogd en loopt nu op tot R$ 1,1 miljard. Beide geldbronnen samengevoegd gaat het om een totaal van 6 miljard reais in 2022, waardoor de volgende verkiezingen de duurste worden in de geschiedenis van Brazilië. Dit bedrag is zelfs hoger dan dat van 2014 toen het nog toegelaten was dat de verkiezingen gefinancierd werden door privé bedrijven.

De euforie van de huidige partijbonzen en hun gewone verkozenen, is dan ook begrijpelijk. De huidige regeling bevoordeelt de partijleiders en de verdeling van de schat bevoordeelt meestal zij die al een mandaat hebben. Een logisch gevolg van dat model is dan ook dat de vernieuwing in de politiek afgeremd wordt omdat nieuwkomers niet aan dezelfde meet staan dan de reeds verkozenen. Met meer geld is een betere structuur mogelijk van de straatcampagnes, kunnen betere video’s geproduceerd worden enzovoort. Het is niet zo dat de sociale netwerken investeringen in reizen en propaganda overbodig maakten, ook al was dat hét middel van Bolsonaro die verankerd zat op het internet en Whatsapp omdat hij over weinig geld en zendtijd beschikte.

Wie krijgt wat

De grote winnaar van deze verkiezingsloterij is de nieuwe mega partij União Brasil, een samenvoeging van de centrumrechtse Democraten (DEM) en de PSL. De arbeiderspartij PT staat op de tweede plaats, gevolgd door de MDB, PP, PSD, PSDB en de PL, deze laatste de nieuwe partij van president Bolsonaro. Een lijstje met de bedragen in miljoenen reais:

União Brasil 927,2
PT 582,7
MDB 410,3
PP 392,5
PSD 390,7
PSDB 371,9
PL 334,7
PSB 317,2
PDT 293,9
Republicanos 291,6
Podemos 224,6
PTB 133,5
Solidariedade 131,4
PSOL 126,4
Pros 111

Een ander probleem van het systeem is dat hierdoor de polarisatie versterkt wordt, nu bij de presidentiële wedloop. De helft van het kiesfonds gaat naar een handvol partijen. De eventuele herverkiezing van Bolsonaro zal ondersteund worden door de centrumpartijen PL, PP en Republicanos, samen met ongeveer 1 miljard reais ter beschikking. De PT, de partij van ex-president Lula, met het tweede grootste aantal zetels in de Kamer, beschikt over 582 miljoen reais. In dat scenario groeit het belang van de União Brasil die meer dan 900 miljoen ter beschikking heeft. Zij hebben (vooralsnog?) geen eigen kandidaat en worden aangezocht door Sérgio Moro (Podemos), João Doria (PSDB) en Ciro Gomes (PDT) omdat hun geld kan helpen om een evenwicht te bereiken in het dispuut tussen het petisme en het bolsonarisme.

Het is bijzonder onwaarschijnlijk dat de politieke klasse de wil heeft om iets te veranderen wat hun eigen financiering betreft, immers, voor hen werkt het goed. De verkiezingen van 2022 met een berg publiek geld, vormen een goede test van het systeem. Democratie is niet goedkoop, zo klinkt het gezegde, maar in een land met zoveel andere noodwendigheden, zou dat best wat minder mogen kosten.

Bron

Foto: Marcello Casal/ABr - Marcos Corrêa/PR