BolsoTrump

Door het getreuzel van president Bolsonaro om de overwinning van Joe Biden in de Amerikaanse verkiezingen te erkennen, dreigt hij Brazilië te isoleren van de rest van de wereld. Het land liep al een flinke deuk op door het gebrekkige milieubeleid, en door andere meningsverschillen m.b.t. internationale thema’s.

Het argument van Bolsonaro is in feite hetzelfde als dat van Donald Trump: zolang Biden’s overwinning nog in vraag kan gesteld worden, bestaat er geen enkel motief om hem te erkennen als de nieuwe president, nog minder om hem te feliciteren.

Het is uiteraard het goede recht van Donald Trump om het gerecht in te schakelen als hij denkt dat er sprake is van fraude. Aécio Neves (PSDB) deed hetzelfde in 2014 nadat hij verloor van Dilma Rousseff (PT) en naar het kiestribunaal stapte met de vraag om een audit uit te voeren. Neves verloor destijds met een verschil van 3,45 miljoen stemmen, ten voordele van Dilma. Die verkiezingen kenden ook flink wat controverses. Aécio moest uitleggen hoe de regering van de staat Minas Gerais bijna 14 miljoen uitgaf aan een luchthaven, gebouwd op de gronden van een familielid, toen hij gouverneur was. Dilma botste toen al op protesten, voortvloeiend uit haar eerste mandaat. Tijdens haar campagne werd haar tegenstander Marina Silva genadeloos afgekraakt door de PT, een erg vuil spelletje wat haar zeker niet in dank werd afgenomen.

Ondanks de houding van Donald Trump, lijkt het erop dat niemand zijn protesten ernstig neemt. Bolsonaro neemt ze wel ernstig, ongetwijfeld gesteund door zijn minister van Buitenlandse Zaken Ernesto Araújo, die Trump ziet als de “redder van het Westen”. De Braziliaanse president gelooft nog altijd in de mogelijkheid van een onverwachte ommekeer.

Dat kan ook een strategie zijn die tijd verschaft om een uitleg te verzinnen die niet tegen Trump ingaat, noch tegen de bolsonaristische fanatici die de president omringen en blijven volhouden via de sociale media dat hun idool overwon, en nu het slachtoffer is van een staatsgreep door de democraten i.s.m. de Amerikaanse pers en de kiesautoriteiten. Anderzijds is het best mogelijk dat Bolsonaro echt gelooft in de uitspraken van Trump en die van Amerikaans extreem-rechts. Dat past ook in zijn eigen ideaal om terug verkozen te worden in 2022.

Bolsonaro vergeet gemakkelijkheidshalve dat Trump in 2016 ook niet het einde van de tellingen afwachtte om zichzelf uit te roepen als overwinnaar, ook wel werd die overwinning toen geprojecteerd door dezelfde pers die hij nu aanvalt. Bolsonaro, toen nog volksvertegenwoordiger, riep een dag later: “Mijn felicitaties voor de overwinnaar, de beste patriot, hij die vecht tegen alles en iedereen”.

Wie nu verliest is Brazilië. Bolsonaro verwart buitenlandse relaties met persoonlijke relaties, in dit geval met Trump, een relatie die nooit echt wederkerig was. De Braziliaanse president meent dat zijn onderdanige houding van Brazilië een geprivilegieerd land maakt voor de Amerikanen. Dat was echter nooit het geval. Andere wereldleiders, zoals de eerste minister van Israël Benjamin Netanyahu, toonden hoe het moet: hij twijfelde er niet aan om Biden te feliciteren, ook al had hij altijd een goede verstandhouding met Trump.

Brazilië staat nu op dezelfde lijn als Rusland en China die ook afwachten onder het voorwendsel dat het allemaal nog niet “officieel” is. Het gaat hier wel om autoritaire landen met een geschiedenis van meningsverschillen met de Verenigde Staten: eentje kan er nog wel bij. Brazilië is vooralsnog geen wereldmacht, is sterk afhankelijk van buitenlandse investeringen en bouwt zijn internationale relaties best op zonder zich op één lijn op te stellen met een bepaald land, en zonder eender welke buitenlandse regering voor de voeten te lopen. Het spelletje van Bolsonaro is persoonlijk. Wie de prijs betaalt is Brazilië.

Gebaseerd op “Vergonha Nacional” – Estadão

Foto: Alan Santos - PR