Adélio of Fabrício? Adélio!

Wip

President Jair Bolsonaro zit andermaal in het midden van een wip: zoveel temeer Fabrício Queiroz daalt, zoveel te hoger Adélio Bispo stijgt. Het lijkt erop dat Queiroz, een politieman met pensioen en de hoofdfiguur op het kabinet van de voormalige gedeputeerde Flávio Bolsonaro, tegenwoordig senator, alsmaar meer naar de achtergrond verdwijnt. Er bestaat een nieuw front om Adélio Bispo, de dader van de aanslag op Jair Bolsonaro, aan een strenger onderzoek te onderwerpen.

Het nieuwste personage in dat verhaal, is de nieuwe procureur-generaal van de republiek, Augusto Aras, aangeduid door de president voor deze belangrijke functie. Aras kwam met glans door de gebruikelijke ondervraging in de Senaat en begon net aan zijn ambt met de belofte van “onafhankelijkheid”, ook ten opzichte van de uitvoerende macht.

Aras bevestigde inmiddels dat het onderzoek over Adélio Bispo uitgediept wordt, “in een zoektocht naar de waarheid”. Dat is uiteraard een emmer ijskoud water over het werk van de federale politie die de aanslag met een mes (vorig jaar, tijdens de kiescampagne in de stad Juiz de Fora – MG) onderzocht en tot de conclusie kwam dat Adélio mentale stoornissen heeft, en alleen handelde, aldus aanvaard door de gerechtelijke instanties.

In werkelijkheid vormt Adélio de echte oorzaak van de onenigheid tussen Bolsonaro en de federale politie die al driemaal publiekelijk “gestenigd” werd door de president. Nadat deze laatste zijn mandaat opnam, haastte hij zich om zich te bevrijden van de boete die hem voorheen opgelegd werd door een inspecteur van Ibama voor illegale visvangst, en zorgde ervoor de de man ontslagen werd, een wraakmaatregel. Hij zal vermoedelijk ook niet rusten vooraleer het openbaar ministerie en de federale politie tot het besluit komen dat hij “op een laffe manier neergestoken werd door een linkse militant”, net zoals hij zei in zijn toespraak voor de Verenigde Naties. Die thesis lokt twijfels op, net zoals de uitspraak dat “Brazilië balanceert op de rand van het socialisme”. Adélio Bispo was lid van de linkse partij PSOL, maar veel minder “links” dan geestelijk gestoord.

In een gesprek met de krant (Estado) citeert Aras enkele elementen die ingaan tegen de conclusie van de federale politie, en munitie vormen voor de advocaten van Bolsonaro: het gebruik van een koud wapen, de mogelijkheid van medeplichtigen, iemand met dezelfde naam (Adélio), aanwezig in de Kamer op de dag van de aanslag, en advocaten die door onbekenden ingehuurd werden. Gaat het hier om pertinente argumenten? Specialisten ter zake zeggen dat een procureur-generaal hier enkel publiekelijke uitspraken mag over doen indien het gaat om “nieuwe feiten”: een getuige, een bewijs, of op zijn minst een aanwijzing. Dit is niet het geval in de commentaar van Aras, en dat verhoogt het vermoeden dat hij in dienst staat van de uitvoerende macht, meer bepaald de president.

Aan de andere kant van de wip zit Fabrício Queiroz die niemand ziet, waar niemand iets over weet, behalve die vervelende pers. Hij verdween zonder enige verklaring of uitleg over de atypische verrichtingen op zijn bankrekening, stortingen door medewerkers van het kabinet van Flávio Bolsonaro op zijn rekening. Die twijfels kwamen tevoorschijn bij Coaf, het officiële financiële controle orgaan dat inmiddels van naam en adres wijzigde. Queiroz werd gered, Coaf werd gestraft.

Dias Toffoli, de huidige chef van het hoogste gerechtshof STF vaardigde een eenzijdig besluit uit, op verzoek van Flávio: alle onderzoeken van Coaf en de Receita (fiscus) werden stopgezet, behalve als hiervoor een gerechtelijke toelating verleend werd. Minister Gilmar Mendes deed de rest en stopte het onderzoek naar Flávio Bolsonaro. Algemene stilte.

De zaak Queiroz werd in de lade gestopt, die van Adélio werd opgediept uit een andere lade, het gevoel achterlatend dat de president zijn visie wil opdringen over de aanslag. De federale politie, i.s.m. hun mensen in Minas Gerais, gaven altijd rekening van het onderzoek, en is nu van plan om alles in detail publiekelijk te maken, inclusief de uitleg over de uiteindelijke conclusie.

Dit alles roept twijfels op over hoe een gerespecteerd en professioneel instituut als de federale politie erin slaagt om te weerstaan aan de druk om hun technische conclusies aan te passen aan politieke belangen, hierdoor een klimaat scheppend van een linkse samenzwering. De president evolueert hierdoor van een mythe naar een rechtse martelaar, de federale politie tot stof.

Geschreven door Eliane Catanhêde – Estado de São Paulo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s