Jamaar, en de PT?

Jamaar-de-PT

Het is vandaag niet meer ongewoon om een onderwerp op te starten over Brazilië bij de sociale media, of op een of ander forum, waarop meteen gereageerd wordt door een Lula-aanhanger: “Jamaar de PT… “, ook al heeft het bericht in kwestie geen moer te maken met die partij, of met het opperhoofd. Dit zal wel ironisch bedoeld zijn: “Ik zal ze even voor zijn, straks of morgen reageert er toch weer iemand om de partij door het slijk te halen”, ofwel wil men echt een nieuwe discussie uitlokken, hiermee nog maar eens de polarisatie stimulerend, alsof dat Brazilië zal redden. Als het van de grote leider zelf afhangt, dan mag er alle dagen over hem geschreven worden, positief of negatief, maakt niet uit. Negatieve commentaren bevestigen zijn rol als slachtoffer, positieve commentaren strelen zijn ego. Er gaat nauwelijks een dag voorbij dat er niet over Lula geschreven wordt, nog minder sinds het groepje procureurs van het Lava Jato onderzoek vroeg aan de verantwoordelijke rechter, om hem te begunstigen met datgene waar hij recht op heeft, met name een vervroegde vrijlating voor goed gedrag en omdat hij al 1/6de van zijn straf uitzat. Gezien de beperkte mogelijkheden van het Braziliaanse gerecht, zou dit betekenen dat de ex-president uiteindelijk naar huis mag met een enkelband aan zijn been. Er is echter een klein obstakel: Lula wil dat niet.

Victor dos Santos Laus, de voorzitter van het hof in tweede aanleg dat de straf van Lula (m.b.t. de veroordeling van corruptie) niet alleen bevestigde, maar zelfs verhoogde, bevestigde vandaag dat ex-president Luiz Inácio Lula da Silva “geniet van bijzonder speciale voorwaarden” door zijn straf te mogen ondergaan in een speciale cel van de federale politie, in Curitiba, sinds april van vorig jaar: “Die voorwaarden maken deel uit van de speciale context waardoor de uitkomst van het proces niet gelijkgesteld werd met een uitkomst van eender welke andere veroordeelde. De ex-president zit niet in een gewone gevangenis, maar wel in een speciale cel van de federale politie. Omwille van zijn bijzondere situatie en het feit dat hij zich nog zal moeten verantwoorden in andere processen, werd het juist geacht om hem daar te laten verblijven. Men zou kunnen stellen dat dit een gunstmaatregel was”. En verder: “Dat de ex-president zich benadeelt voelt, staat in de handleiding van elkeen die vertrouwd is met de strafrechtelijke instellingen. Het is zijn goed recht om niet akkoord te gaan met zijn veroordeling, maar het zou van belang kunnen zijn, als ex-president, dat hij dit intern verwerkt, omdat zijn verantwoordelijkheid in deze erkend werd op basis van bewijzen. Hij zal de realiteit van de feiten niet kunnen wijzigen”, aldus de rechter.

Het podium, een analyse van journalist Josias de Souza

Gewone mensen sterven slechts één keer. Acteurs als Lula komen telkens weer terug. In een eerste levensfase was hij een metaalarbeider. Hij werd opnieuw geboren als vakbondsleider, en vond zichzelf opnieuw uit als politicus. In die hoedanigheid moest hij driemaal het onderspit delven. De vierde keer lukte het, en werd hij president. Hij overleefde het mensalão-schandaal en werd opnieuw verkozen. Hij zorgde voor een opvolgster, niet één keer, maar tweemaal, ondanks het petrolão-schandaal. Veroordeeld en opgesloten wegens corruptie, probeert hij zichzelf opnieuw uit te vinden. Hiervoor bestaat er geen beter podium dan zijn cel. Er is geen sprake meer van een straf: Lula produceert spektakels, geeft interviews aan de lopende band, maakte van zichzelf een slachtoffer. Stapsgewijs streeft hij ernaar om zijn slachtofferrol om te zetten in de rol van presidentskandidaat in 2022. Dat zal afhangen van het oordeel van de togadragers in het STF, van hun goede wil.

Lula vaardigde het bevel uit aan zijn advocaten om rustig te blijven, en om geen pogingen te ondernemen om hem vervroegd vrij te krijgen via de gunstmaatregelen waarop hij normaal gesproken recht heeft. De Lava Jato task force deed dat wel, en plots werd hij verplicht om weerstand te bieden: “Ik ruil mijn waardigheid niet in voor mijn vrijheid”, zo klonk het, en: “Mijn vrijheid en rechten zijn niet te koop”.

Lula vergeet dat niemand een bod deed. Je kan enkel maar ruilen wat je hebt. Lula, in het vizier van het gerecht via negen verschillende aanklachten, waarvan enkele reeds uitliepen op een veroordeling, heeft geen enorme voorraad van waardigheden. De gunstmaatregel m.b.t. zijn lopende straf, is voorzien in de strafwetgeving. Daarover wordt niet onderhandeld, het is een gunst die toegekend wordt nadat er aan een aantal voorwaarden voldaan werd.

Het ganse circus is gebaseerd op het uitlekken van gehackte boodschappen, uitgewisseld door de Lava Jato procureurs, en Sérgio Moro, de rechter die Lula veroordeelde. Detail: slechts drie van de negen aanklachten tegen Lula verlopen via Curitiba. De ex-president zal in de spiegel moeten kijken om te weten in hoeverre hij het personage is dat hij in het echte leven voorstelt.

Vandaag staat hij op de zwarte lijst. Hij kan zich niet verkiesbaar stellen tot in 2035, wanneer hij 89 is. Om zijn politieke rechten terug te krijgen moet de ex-president er kunnen op rekenen dat het STF zijn veroordeling omtrent het triplex-appartement in Guarujá annuleert, en dat Luiz Bonat, de plaatsvervanger van Sérgio Moro (nu minister van justitie), zich zal gedragen als een “anti-Sérgio Moro” indien hij opnieuw zou moeten oordelen over deze zaak. Hopelijk duiken er inmiddels geen nieuwe aanklachten op in de komende jaren, iets wat een verzamelaar van strafrechtelijke aanklachten kan missen als kiespijn.

Bron 1Bron 2

Foto's: Fotos Públicas - Ricardo Stuckert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s