Opinie: Privileges

Privileges

Op het gevaar af dat we opnieuw uitgescholden worden, gaan we het vandaag nog eens hebben over ‘linkse rakker’ Guilherme Boulos. Misschien helpt het om uit te leggen dat de omschrijving “links” gewoonweg bedoeld is om de ideologie aan te geven van de betrokkene, iets wat niet altijd even duidelijk is wanneer men naar de grote groep vissen kijkt in het Braziliaanse politieke aquarium, zeker niet voor lezers die minder vertrouwd zijn met het Braziliaanse politieke leven. Boulos is daar op zijn minst duidelijk in, wat niet of minder het geval is bij zijn tegenstrevers. En waarom een “rakker”? Even opzoeken in het woordenboek levert synoniemen op als “guit, jongen, snaak, ondeugend, stout”. Guilherme is 36, de jongste presidentskandidaat en bekend voor zijn acties in de sociale beweging MTST (Movimento dos Trabalhadores Sem Teto, ofwel de beweging van dakloze arbeiders). Om daar wat te bereiken moet je af en toe stout durven zijn. Dit gezegd zijnde, zoeken we inmiddels naar enkele leuke bijvoeglijke naamwoorden om de anderen te omschrijven, zie lager.

Boulos stond een interview toe aan Davi Soares (Diário do Poder), een gesprekje waarin hij de vinger legt op enkele zere Braziliaanse plekken. Leuk. Soares deed hetzelfde in omgekeerde richting. Ook leuk. De verstandige lezer kan er wat van opsteken. Heeft deze kandidaat reële kansen om president te worden? Niets is onmogelijk in de politiek, maar met het huidige aantal intentiestemmen (ong. 1%) zal het niet lukken. De jongeman is bekend in São Paulo, maar minder of niet in andere deelstaten.

In het interview is hij duidelijk in zijn overtuiging dat het Braziliaanse volk andere leiders verdient, maar antwoordt ontwijkend indien er vragen gesteld worden over de ethiek van de PT en van zijn leider Lula in het verleden. Hij verdedigt de onschuld van de ex-president, maar veroordeelt anderzijds de “Toma lá dá cá” politiek die de arbeiderspartij toepast in diverse deelstaten (“toma lá dá cá” betekent in de politiek zoveel als uitwisselen van gunsten: jij doet wat voor mij, ik doe wat voor jou). Boulos heeft het o.m. over de alliantie die de PT afsloot met senator Renan Calheiros (MDB) in Alagoas. Calheiros heeft allesbehalve een propere reputatie en er lopen een flink aantal onderzoeken tegen hem wegens corruptie. Gezien zijn status geniet hij van een geprivilegieerde rechtspraak en dat kan allemaal erg lang aanslepen. Calheiros flirt al maanden met Lula om de eenvoudige reden dat hij het “foro privilegiado” niet kwijt wil, en daarom moet hij herverkozen worden. De PT gooide het op een akkoordje in zijn staat (ook in andere staten, met andere politici zoals de huidige senaatsvoorzitter Eunício Oliveira – MDB – in Ceará) om hun eigen kandidaat/kandidaten te kunnen bevoordelen. Als het aan Boulos ligt, dan komt er een einde aan het eeuwige opportunisme van de MDB, een partij die er altijd in slaagde om mee te regeren op basis van het aloude “Toma lá dá cá” principe, en “zullen zij voor het eerst in de oppositie geduwd worden”.

Was het maar waar. Calheiros voerde enkele jaren geleden campagne met partijgenoot Michel Temer die hij nu naar de hel verwenst. Bovendien stemde hij voor de afzetting van Dilma. En nu is hij plots dikke vriendjes met Lula en de PT? Je zou denken dat men op zijn minst consequent moet zijn in je stellingnames, uit de partij moet stappen en jezelf aansluiten bij de PT. Echter, ideologie speelt dan geen rol meer, noch voor de PT, noch minder voor de MDB, een kleurloos circus waarbij zelfs niet eens meer weggestopt wordt dat het uiteindelijke doel bestaat uit macht en privileges. Boulos is tegen privileges, om het even welke. Hij heeft gelijk. Alle burgers zouden gelijk moeten zijn voor de wet. Over privileges gesproken…

Opperrechters Dias Toffoli en Luiz Fux brachten deze week een bezoekje aan Michel Temer, off the record. Naar verluidt ging het over de aangekondigde loonsverhoging van 16,38% voor de heren en dames in toga, door hen zelf goedgekeurd. Gezien het waterval effect van deze verhoging met desastreuze gevolgen voor de nu al noodlijdende staatskoffers, kwamen ze met het lumineuze idee om de verhoging los te koppelen van het functionele plafond van alle ambtenaren. Als toemaatje werd er geopperd dat de woonvergoedingen van rechters best afgeschaft worden. Op die manier menen de rechters de hevige protesten wat af te zwakken. Temer had immers al laten doorschemeren dat hij wel eens zijn veto zou kunnen stellen tegen de verhoging. Rechters hebben geen vakbond nodig, zeker als je zonder enige belemmering even op de koffie kan bij de president. Wat die woonvergoeding betreft, we hebben er Sérgio Moro ook niets horen over zeggen bij zijn voordracht voor 250 ‘delegados’ in Salvador, eerder deze week. Anderzijds positioneerde hij zich wel tegen de bevoorrechte rechtspraak van de politici. Er is nog hoop, zucht.

Echter, alles bij elkaar beschouwd: een rechter hoort thuis in het gerechtshof waar hij onpartijdig moet oordelen. That’s it. Hij moet niet aan politiek doen. Dat hoort toe aan politici, in het parlement. Helaas, die hebben dan weer andere prioriteiten, zoals herverkozen worden om hun ruim pakket aan privileges te kunnen behouden.

Boulos kondigt investeringen aan en stelt een bedrag voor van 180 miljard in 2019, bestemd voor de “sociale infrastructuur”. Geen bruggen, wegen of viaducten, wel creches, scholen, hospitalen, sociale woningen, sanitaire werken. En het geld? Dat is er, zegt hij. Wie zegt dat het niet kan, zegt dat omdat hij denkt volgens de oude logica, de oude privileges. Die moeten afgeschaft worden. Meer belastingen voor de superrijken en hun fortuinen, meer belastingen op winsten & dividenden (deze laatste belastingvrij in Brazilië), erfenissen. Gedaan met de “Bolsa Empresário”, bestaande uit een lange lijst fiscale gunsten, grote bedrijven die geen belastingen betalen omdat ze vriendjes hebben in het parlement wiens campagnes door hen gefinancierd worden, ook gedaan met de “Bolsa Bancário”, de absurd hoge rentes van de Braziliaanse banken. Ofwel: de privileges van de tafel vegen en vervangen door een programma van investeringen. De superrijken zullen het graag horen, inclusief de miljonairs onder de “presidenciáveis”: Álvaro Dias, Ciro Gomes, Eymael, Geraldo Alckmin, Henrique Meireles, Jair Bolsonaro, João Amoêdo, João Goulart Filho en Lula. We zoeken nog altijd naar een passend bijvoeglijk naamwoord voor deze heren. “Linkse rakker” kan hier niet van toepassing zijn. Time Magazine kwam alvast op de proppen met Jair ‘Trump of the tropics’ Bolsonaro. We voegen daaraan toe Álvaro ‘Yes we can‘ Dias, Ciro ‘Verdomme ik heb op mijn tong gebeten’ Gomes, Geraldo ‘Ik zoek een nieuwe kapper’ Alckmin, Henrique ‘Ik ook’ Meireles, João ‘Casa da’ Amoêdo en Lula ‘Livre’ Inácio da Silva. Misschien heeft u betere ideeën, we vernemen het wel.

Mr. Chad

Lees ook: Boulos: ze kennen me niet, nog niet

Foto: Rovena Rosa - Agência Brasil
Fotos Públicas - Beto Barrata - PR

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s