Lula’s dilemma

HaddadLul

Helio Gurovitz, journalist en columnist bij G1, publiceerde vandaag een stukje over het dilemma van gevangene Luiz Inácio Lula da Silva, de presidentskandidaat die vanuit zijn cel zijn vel, en vooral dat van zijn partij wil redden. Gurovitz schrijft: “Hij geeft er de voorkeur aan om te poseren als een slachtoffer achter de tralies i.p.v. een mogelijke vrijlating waarbij hij campagne zou kunnen voeren voor zijn plaatsvervanger Fernando Haddad“. Hieronder de vertaling.

“Waarom geeft ex-president Luiz Inácio Lula da Silva de poging op om vrijgelaten te worden door een beslissing van het hooggerechtshof STF? Volgens de PT (de arbeiderspartij van Lula) omdat het hof ervan zou profiteren om de verkiesbaarheid van zijn persoon te beoordelen, en omdat de uitslag van dat oordeel wel eens (definitief) negatief zou kunnen uitvallen.

Omdat er in dat geval geen mogelijkheid meer zou zijn om in beroep te gaan, geeft Lula er de voorkeur aan om opgesloten te blijven. Maar zal hij niet sowieso onverkiesbaar worden verklaard door het TSE? Zo goed als zeker wel, omwille van de wet Ficha Limpa. Welk verschil maakt het dan uit? Veel.

Dit is het resultaat van een paradox. Het Lava Jato onderzoek leidde tot de manifestaties met de afzetting van Dilma Rousseff als gevolg. Maar het onderzoek zorgde ook voor een verhoging van Lula’s populariteit omdat al deze gebeurtenissen er op hun beurt voor zorgden dat de propaganda taal van de PT aangepast kon worden, focussend op zijn rol als slachtoffer van onrecht en politieke vervolging. En dat vormt nu de ziel van de kiescampagne van de PT. Fernando Haddad wordt nu voorgesteld als de woordvoerder van de opgesloten leider, roepend om gerechtigheid en de recuperatie van de politiek die, in de ogen van de partij, verantwoordelijk is voor de successen van de periode Lula.

Zoveel temeer men die stelling kan verkopen, zoveel te groter de mogelijkheid om stemmen van Lula over te hevelen naar Haddad. Het vooruitzicht om weer aan de macht te komen is belangrijker dan het perspectief van vrijlating, zelfs als die vrijlating de rechtvaardigheid zou betekenen die zij beogen.

De paradox is meer dan duidelijk, het dilemma onthullend van pijniging van de opgesloten Lula. Wanneer is hij waardevoller? Vrijkomen, toespraken houdend op de podia, of op zijn minst om de zendtijd van de PT te mogen inblikken met boodschappen van de grote leider? Of opgesloten blijven opdat zijn volgelingen de hoop zouden bewaren dat hij kandidaat blijft en eens terugkeert in de armen van het volk?

Voorlopig blijft hij in de cel. Het behoud van illusies en fantasie lijkt voor hem belangrijker dan de vrijheid. Indien hij het kan volhouden tot aan het einde van de maand, aan de vooravond van de start van de campagnes op de nationale zenders, zal het debat over een Lula-kandidatuur gaan, en dat kan stemmen opleveren. Mocht hij vrijgelaten worden, of enkel onverkiesbaar verklaard, dan is de slachtofferrol uitgespeeld. De tegenstanders zullen dan hun kanonnen op Haddad richten en Lula wordt dan politieel nieuws i.p.v. politiek nieuws.

Lula wil zijn naam op de frontpagina houden en wil dat het volk over hem spreekt. Hij wil in staat zijn om het moment te bepalen wanneer hij zijn kandidatuur overdraagt aan Haddad. The show must go on, net zoals voor en tijdens zijn arrestatie. Wat hij niet wil is zijn lot in handen leggen van het STF die wel eens een snelle en definitieve uitspraak zouden kunnen doen, waardoor hij de controle verliest. Toch maakt dit geen komaf met het dilemma. De kandidatuur van Fernando Haddad, de enige echt haalbare kandidatuur, zweeft nog altijd in de peilingen. De stemmenoverdracht (van Lula naar Haddad) blijft vooralsnog een raadsel. Indien de PT niet snel aan een degelijke en grondige campagne begint die de enige echte kandidaat (Haddad) meer kansen geven, dan loopt de partij het risico niet te kunnen overgaan naar de tweede kiesronde.

Zelfs zonder marketing lui als Duda Mendonça en João Santana is het zonneklaar dat de marketing gebaseerd moet zijn op een recuperatie van de “pracht en de glorie” van de PT-regeringen (vergeet niet dat campagnes meestal niet bezield zijn van de waarheid).

We weten niet of de kiezer hierdoor zal overtuigd worden, na de “mensalão” en “petrolão” schandalen, en na de fiscale blunders die tot de afzetting van Dilma leidden. Volhouden in een slachtofferrol van de gevangene is evenwel een meer fragiele strategie. Dat kan de sympathie opleveren van de militanten of de reeds overtuigde kiezer, maar zal geen extra stemmen opleveren voor Haddad. De koppigheid van de PT kan hen duur te staan komen”.

Voor het originele artikel, klik hier.

Foto: Ricardo Stuckert - Instituto Lula

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s